31 خرداد 1399 - 13:48
تيران

در ترکیب واژه تیران دو جزء دیده می شود: نخست «تیر» که نام ستاره  تیر است که در نزد ایرانیان باستان مقدس بوده و «ان» که همان پسوند کثرت و نسبت است و محلی را می نمایاند که به تیر منسوب باشد.

در ترکیب واژه تیران دو جزء دیده می شود: نخست «تیر» که نام ستاره  تیر است که در نزد ایرانیان باستان مقدس بوده و «ان» که همان پسوند کثرت و نسبت است و محلی را می نمایاند که به تیر منسوب باشد.

«تیر» در زبان فارسى بسیار رایج است و به معنى سهم و پیکان مى آید. ولى این واژه، تاریخى بس دراز دارد و از لحاظ زبانشناسى مي شود آن را تا روزگار رواج فارسى باستان دنبال کرد. در زبان فارسى باستان «تیر» به معناى سهم و پیکان و خدنگ همان است که در پارسى باستانى «تیگر» (Tigra) و در اوستایى (Tighra) آمده است، ولى «تیر» به معناى ستاره شعراى یمانى که نام یکى از ایزدان و فرشته نگهبان باران است، در زبان اوستایى تیشترى (Tishtrya) و در پهلوى تیشتر (Tishtar) نامیده مي شود برحسب گاه شمارى ایرانیان روز سیزدهم هر ماه به نام این ایزد نامبردار است و نام ماه چهارم سال نیز تير است و در این روز به علت توافق نام ماه با نام روز زردشتیان جشن مي گرفتند. شاعر شیرین سخن مسعود سعد سلمان که همه روزها را با آنچه که در آن روز به قول تقویم نویسان انجام دادنش نیک است، به نظم آورده و مي گويد:

خیز و جام باده ده بر لحن زیر             اى نگار تیر بالا، روز تیر

به هر صورت تير چه نام فرشته باشد و چه نام ستاره و چه نام روز و ماه، در نظر ایرانیان، محترم شمرده شده است و وزن و وقار سنگين داشته است.

 

رصدخانه فرهنگي اجتماعي اصفهان. (1395). شناسنامه فرهنگي اجتماعي محلات شهر اصفهان، فاز اول. اصفهان: انتشارات سازمان فرهنگي تفريحي شهرداري اصفهان.



کد محتوا 12835

برچسب ها